Google+

» ماجرای یک «سازش» کتاب پردازان | قطب مطالعه و تفکر کشور

هدیهٔ روز
آدم ها…
آدم ها  آدم ها مثل کتابن: از روی بعضی ها باید مشق نوشت! از روی بعضی ها باید جریمه نوشت! بعضی ها رو باید چندبار خوند تا ...
archive
معرفی کتاب
معرفی کتاب ویژه دانش آموختگان (دانشجویان و دانش آموزان)
30380_600_800  جهت مشاهده ویدئو معرفی کتاب اینجا را کلیک کنید کتاب دانش آموز یک دقیقه ای تکنیک های جامع مهارت های مطالعه،مدیریت زمان،بحث های ...
archive
آخرین دیدگاه‌ها rss
سمینار نقشه های ذهنی و کاربرد آن در حل مسأله های زندگی
تحلیلگر:

ممنون میشوم در زمینه نقشه های ذهنی، آموزشهایی را روی سایت قرار دهید.


کارگاه هنرقصه گویی خلاق
تحلیلگر:

بسیار عالی، تشکر از اطلاع رسانی شما


استراحت
حميد رضا فرامرزي:

نوشته بود روزي همسر شهيد چمران ،‌به شهيد ميگه شما انقدر كار مي كنيد و در رفت و آمد هستيد ،‌ خسته ميشين ،‌كمي هم استراحت كنيد ... دكتر در جواب ميگه آرامش يك شمع در سوختنش و نور دادنش است ، تو...


فایل صوتی دوره بهره وری فردی، NLP (تابستان 90) – جلسه 3
1287109292:

سلام. خیر. اگر منظور به جهت وقت اذان است باید عرض کنم که اینجا قم است و افق شرعی آن با مشهد متفاوت است. ممنون


تمرینات سرعت و تندخوانی
m.ghasemi:

باسلام در تمرینات تتند خوانی هنگامی که میگن درک معمولی من از هر خط چند کلمه بیشتر را نمیتونم بخونم اما چشمم کل متن رو میبینه وحدودا یک درک کلی با یکم از فرعیات پیدا میکنم این درسته یاباید طوری دیگه...


بخش آموزش مهارتهای مطالعه
m.ghasemi:

باسلام در تمرین تند خوانی شماره ی ۱ وقتی که استاد میگن با درک معمولی بخوانید با خط بردن طوری میخونم که از هر خط فقط چند کلمه رو درک میکنم و چشمم باسرعت دستم حرکت میکنه نه با درک اما موضوع...


بخش آموزش مدیریت و بهره وری فردی (NLP)
m.ghasemi:

سلام باعرض سلام و خسته نباشید استاد معماریانی در صوت های nlpتاکید زیادی به حل تمارین میکنه که به صورت جزوه به شرکت کنندگان داده شد اگه امکانش است تمارین رو به صورت pdfیا به هر شکل دیگری در اختیارمون...


بخش آموزش مدیریت و بهره وری فردی (NLP)
m.ghasemi:

باسلام و خسته نباشید خدمت شما خدمتگذاران عزیز من میخواستیم که اگر امکانش هست جزوه تمارینی را که استاد معماریانی در جلسات بهروه وری تاکید به حل انها میکند در سایت به صورت pdfیا هروشکل دیگری قرار دهید


استراحت
درانی در پاسخ به mohammadmoradiph7:

بله همینطوره تشکر از نظرتان


استراحت
mohammadmoradiph7:

آدم باید نسبت به کاری که انجام میده عشق داشته باشه... اون موقع است که از هر استراحتی براش لذت بخش تر میشه اون کار...


archive



پرامتیازترین کاربران: بیشتر...

ماجرای یک «سازش»

نگارش در تاریخ جمعه ۲۸ شهریور ۱۳۹۳، ساعت ۱۱:۲۸ ؛ بازدید: 200 بار
دسته: فرهنگی

 
ماجرای یک «سازش»

 

 

http://farsi.khamenei.ir/themes/fa_def/images/ver2/breadcrump.gifhttp://farsi.khamenei.ir/themes/fa_def/images/ver2/breadcrump.gif سلسله‌ی حلقات سازش در مسأله‌ی فلسطین که از گفتگوهای راجرز شروع و با کمپ‌دیوید اوج گرفته بود، در مادرید شدت گرفت و در اسلو بر روی کاغذ آمد و در وای ریور و واشنگتن و کمپ‌دیوید ۲ به اوج خود رسید. روز ۲۶ شهریور (۱۷ سپتامبر) مصادف است با سی‌وششمین سالروز امضای پیمان «کمپ دیوید» توسط انور سادات رئیس جمهور وقت مصر و نخست وزیر وقت رژیم صهیونیستی که با صحنه‌گردانی رئیس جمهور وقت آمریکا انجام شد. رهبر انقلاب درباره‌ی این پیمان چنین گفتند: «هدف تمام این تحرکات خیانت‌بار که از پیمان ننگین کمپ‌دیوید آغاز شد، خاموش کردن مقاومت و وادارکردن فلسطینیان و دولت‌های عربی به پذیرش مشروعیت رژیم جعلی صهیونیست بوده است.» ادامه‌ی این ماجرا اما توسط «یاسر عرفات» که روزگاری مرد شماره یک مقاومت در فلسطین به شمار می‌رفت ادامه پیدا کرد. ماجرای سرگذشت یاسر عرفات که حاضر شد «راهبرد مقاومت» در برابر رژیم صهیونیستی را کنار گذاشته و تن به سازش با اشغالگران بدهد، می‌تواند حاوی نکات مهم و ارزنده‌ای باشد که بازخوانی آن خالی از لطف نیست:
* آغاز یک مبارز
در ۴ اوت ۱۹۲۹، یاسر عرفات که نام اصلی‌اش «محمد عبدالرحمن عبدالرئوف القدورة الحسینی» بود، در قاهره‌ی مصر و در خانواده‌ای فلسطینی به دنیا آمد. پدرش از تجار معروف منسوجات در مصر و مادرش از خانواده‌ای اصیل بیت‌المقدسی بود. او در پنج‌سالگی مادرش را از دست داد و پدرش برای مواظبت و تربیت بیشتر، او را به منزل دایی‌اش در بیت‌المقدس فرستاد. در آن هنگام  پایتخت فلسطین زیر چکمه‌های نظامیان انگلیسی بود و فلسطینیان به مبارزه با آنان می‌پرداختند. مهم‌ترین خاطره‌ی دوران کودکی یاسر عرفات هجوم شبانگاهی سربازان انگلیسی به منزل دایی‌اش بود. این حمله سبب آسیب‌دیدن اعضای خانواده‌اش شد. پس از آن بود که بعد از چهار سال، بار دیگر به مصر بازگشت و تحصیلاتش را در این شهر پی گرفت.
یاسر عرفات پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه قاهره، رهسپار کویت شد و در آن‌جا همراه با دوستان هم‌فکرش  اقدام به تأسیس یک شرکت مهندسی کرد، اما عملاً بیشتر وقتش را صرف امور سیاسی کرد. در آن مقطع همچنان «ابوعمار» در تکاپو برای رسیدن به آرمان‌ها و آرزوهای دوران دانشجویی‌اش بود و بنابراین در قامت یک مبارز ظاهر شد.

عرفات در سال ۱۹۵۸ به همراه  «خلیل الوزیر» (ابوجهاد)، «خالد یشروطی» و «صلاح خلف»، جنبش آزادی‌‌بخش فلسطین (الفتح) را پایه‌گذاری کرد که یک شبکه‌ی نوپای زیرزمینی بود. آن‌‌ها هم‌زمان دست به چاپ یک مجله‌ی سیاسی زدند که بیشتر مطالبش ضد رژیم صهیونیستی بود. با پایه‌گذاری اولیه‌ی سازمان فتح در کویت، پروسه‌ی عضوگیری از فلسطینی‌های مهاجر با شدت بیشتری آغاز شد.

سازمان فتح با ایده‌ی آزادسازی سرزمین‌های فلسطینی مقبولیت مناسبی را میان جوانان حامی مبارزه‌ی مسلحانه کسب کرد و پس از مدت کوتاهی، آموزش جنگ‌های چریکی به اعضایش را آغاز کرد. سرانجام و با تصمیم شورای مرکزی سازمان مبنی بر شروع عملیات‌های نظامی‌، نیروهای جوان این سازمان در دسامبر ۱۹۶۴ نخستین عملیات نظامی خود را به انجام رساندند که انفجار یک کارخانه‌ی تصفیه‌ی آب در سرزمین‌های اشغالی بود.


گفتاری از آقای حسین شیخ‌الاسلام
اشتباه استراتژیک عرفات

پس از این عملیات موفقیت‌آمیز، عرفات با هدف گسترش جنبش انقلابی خود کویت را ترک کرد و به توسعه و تقویت سازمان فتح در اردن پرداخت. مهم‌ترین رخداد برای سازمان فتح در دهه‌ی ۶۰ میلادی، حمله‌ی رژیم صهیونیستی به روستای الکرامة در اردن بود. نیروهای سازمان فتح در برابر این یورش مقاومت شدیدی را از خود به نمایش گذاشتند و علی‌رغم تلفات فراوان، رژیم صهیونیستی را وادار به عقب‌نشینی کردند. به این ترتیب  «نبرد الکرامة» یک پیروزی اسطوره‌ای برای سازمان فتح شد و بر خلاف پیش‌بینی نظامیان رژیم صهیونیستی، در ۴۸ ساعت اول پس از پایان این نبرد، ۵ هزار فلسطینی تقاضای عضویت در سازمان الفتح را دادند.

حماسه‌ی الکرامة موجب اتحاد اردن و فلسطینیان شد، اما خیلی زود و در پی قدرت‌گرفتن چریک‌های فلسطینی در این سرزمین، پادشاه اردن از سازمان ترسید. این رویکرد، به درگیری خونینی میان دولت اردن و جنبش فتح در سپتامبر ۱۹۷۰ انجامید که به سبب کشتار فراوان فلسطینیان، به «سپتامبر سیاه» مشهور شد. پس از سپتامبر سیاه بود که یاسر عرفات تصمیم به خروج از اردن و انتقال مبارزان سازمان فتح به سوریه و لبنان گرفت. همچنین یک گروه نظامی به نام «گروه سپتامبر سیاه» در فتح برای انتقام از رژیم صهیونسیتی (که به تحریک پادشاه اردن پرداخته بود) شکل گرفت. این گروه مدتی بعد با کشتن ۱۱ ورزشکار صهیونیست در المپیک مونیخ  توجه جهانیان را به خود جلب کرد. از آن پس سازمان فتح به عنوان اصلی‌ترین گروه مبارز در برابر رژیم صهیونسیتی قلمداد می‌شد. سخنرانی حماسی یاسر عرفات در سازمان ملل،  سازمان آزادی‌بخش فلسطین را به اوج محبوبیت در جهان اسلام رساند.
* مرگ تدریجی سازشگری
با این همه گویا روزهای اوج سازمان فتح و مرد شماره‌ی یک آن، خیلی زود به پایانش نزدیک شد. در سال ۱۹۸۸ در فعالیت‌های سیاسی سازمان تغییرات وسیعی اتفاق افتاد که با آرمان‌های اولیه‌ی این تشکل مبارز فاصله‌ی بسیاری داشت. یاسر عرفات در یک نطق غیر منتظره در ژنو و در جلسه‌ی ویژه‌ی سازمان ملل اظهار داشت: «سازمان آزادی‌بخش فلسطین برای استقرار صلح و امنیت در منطقه و به‌ویژه برای فلسطین، رژیم صهیونیستی و کشورهای همسایه، از فعالیت‌های جهادی خود صرف‌نظر و چشم‌پوشی می‌کند!» به این ترتیب، سازمان آزادی‌بخش فلسطین در سال ۱۹۸۸ حق موجودیت اسرائیل را به رسمیت شناخت و قطعنامه‌ی ۲۴۲ شورای امنیت را پذیرفت.

از این روی، سال ۱۹۸۸ را می‌توان سرآغاز انحطاط مبارزات یاسر عرفات و سازمان مورد تبعیتش دانست. او حتی  ایده‌ی «فلسطینی کردن» مسأله‌ی فلسطین را طرح کرد تا دیگر کشورهای عربی و اسلامی، نسبت به آنچه انجام می‌دهد، دخالتی نکنند. در همان ایام، رهبر انقلاب اسلامی در خطبه‌های نماز جمعه این‌گونه از این چرخش فکری و عملی یاسر عرفات یاد ‌کردند: «یاسر عرفات که مبارزه نمی‌کند. امروز موضع یاسر عرفات همان موضع انور سادات ده سال پیش است. امروز موضع یاسر عرفات همان موضعی است که چند سال پیش نسبت به شاه حسین می‌دادند. او هم اوائل انکار می‌کرد، بعد هم دیگر انکار نکرد؛ یعنی مذاکره‌ی با اسرائیل. موضع آشتی با امریکا. موضع بوسیدن و کنار گذاشتن مبارزه. موضع تقبیح مبارزه حتی.» (۱۳۶۸/۲/۸)


خاطره آقای میرشکاک
از نظر رهبر انقلاب درباره یاسر عرفات
درباره مردم فلسطین شعر بگویید،
نه یاسر عرفات

پنج سال بعد، یاسر عرفات حتی اسلحه‌ی خود را بر زمین نهاد و در اقدامی غیرمنتظره برای محور مقاومت و رزمندگان فلسطینی، رهسپار کاخ سفید شد تا با صهیونیست‌ها مذاکره کند! او در میان بهت مردم فلسطین «اعلامیه‌ی اسلو» را با اسحاق رابین -نخست‌وزیر وقت رژیم صهیونیستی- امضا کرد. به موجب این توافقنامه‌ی یک‌طرفه، تمامی تلاش‌های رزمندگان و خون شهدای مقاومت فلسطین پایمال می‌شد و عرفات رژیم صهیونیستی را به رسمیت می‌شناخت. او در این دیدار در مقابل دوربین‌ها با اسحاق رابین دست داد تا همگان متوجه شوند مرد شماره‌ی یک مبارزه علیه رژیم صهیونیستی، تا چه اندازه از آرمان‌های خود عدول کرده است.

* پیامدهای سازش
با این همه اما پیامدهای این صلح برای مردم فلسطین چیزی نبود جز محدودیت شدید جابه‌جایی در نواحی اشغالی، کنترل شدید رژیم صهیونیستی بر منابع طبیعی و حیاتی مردم فلسطین و عدم جلوگیری شهرک‌سازی این رژیم غاصب. یعنی مذاکرات صلح و توافقات بین او و مقامات صهیونستی، نه تنها کمکی به بهبود شرایط فلسطینیان نکرد بلکه حتی موجب شد این رژیم در اقدامات خود مصرتر شود.

عرفات در مذاکرات موسوم به اسلو ۲ که در سپتامبر ۱۹۹۵ انجام شد در قبال حاکمیت تشکیلات خودگردان بر شهرهای جنین، طولکرم، نابلس، قلقیلیه، رام‌الله و بخشی از شهر الخلیل، متعهد شد که بندهای مربوط به نابودی اسرائیل را از منشور ملی فلسطین و اساسنامه‌ی سازمان آزادی‌بخش فلسطین حذف کند.

البته این پایان سازشکاری عرفات نبود، او در مذاکرات موسوم به اسلو ۲ که در سپتامبر ۱۹۹۵ انجام شد، کاملاً از ایده‌ها و آرمان‌ها‌ی اولیه‌ی تشکیل سازمان آزادی‌بخش فلسطین عدول کرد. مبتنی بر این قرارداد، در قبال حاکمیت تشکیلات خودگردان بر شهرهای جنین، طولکرم، نابلس، قلقیلیه، رام الله و بخشی از شهر الخلیل، عرفات متعهد شد که بندهای مربوط به نابودی اسرائیل را از منشور ملی فلسطین و اساسنامه‌ی سازمان آزادی‌بخش فلسطین حذف کند.

با تسریع فاصله‌ی عرفات از محور مقاومت، درخواست‌های رژیم صهیونیستی نیز افزایش یافت. اوج این درخواست‌ها در رشته مذاکرات «صلح خاورمیانه» در سال ۲۰۰۰ و در «کمپ‌دیوید ۲» رخ داد. طرفین این مذاکرات  بیل کلینتون -رئیس‌جمهور وقت آمریکا-، ایهود باراک -نخست‌وزیر وقت اسرائیل- و یاسر عرفات -رئیس وقت تشکیلات خودگردان فلسطین- بودند. در این مذاکرات رژیم اشغالگر قدس با پیشنهاد شرم‌آوری وارد مذاکره شد و خط قرمز‌های خود را بیان داشت که با مخالفت مردم فلسطین همراه شد. ایهود باراک چهار موضوع را تحت عنوان خطوط قرمز رژیم صهیونیستی مطرح کرد که عبارت بودند از: حاکمیت اسرائیل بر قدس، عدم بازگشت به مرزهای ۱۹۶۷، عدم اجازه داشتن تشکیلات خودگردان برای داشتن ارتش، و حفظ شهرک‌های صیهونیست‌نشین کرانه‌ی غربی و نوار غزه.

در حقیقت با هر قدمی که عرفات از موضع مقاومت و مبارزه عقب می‌نشست، رژیم صهیونیستی چند قدم جلوتر می‌آمد. اما مردم فلسطین که از تغییر استراتژی عرفات در برابر دشمن سرزمین‌شان خشمگین بودند، بار دیگر «راهبرد مبارزه» را بر سازش ترجیح دادند و دور دوم مبارزات علیه رژیم صهیونیستی، موسوم به «انتفاضة الاقصی» را آغاز کردند.
در دیگر سو اما سلسه‌ی ‌سازش‌های سازمان آزادی‌بخش فلسطین هر چه جلوتر می‌رفت، دست رژیم صهیونیستی بازتر و حلقه‌ی محاصره‌ی عرفات تنگ‌تر می‌شد، تا این‌که سرانجام اسرائیلی‌ها رهبر سازمان آزادی‌بخش فلسطین را در رام‌الله به محاصره‌ی کامل درآوردند. رژیم صهیونیستی با آگاهی از کاهش مقبولیت عرفات در میان مردم فلسطین و در اقدامی تحقیرآمیز، همه‌ی اقدامات او را تحت نظر گرفت و تا دو سال بعد، عرفات بدون هیچ‌گونه ارتباط با خارج از مقرش زندگی کرد. بیماری او هم از همان دوران آغاز شد.

سرانجام نیروهای رژیم صهیونیستی حتی با وجود همکاری همه‌جانبه‌ی عرفات با آنان، از او انتقامی کینه‌توزانه گرفتند و طبق سخنان سُها عرفات -همسر یاسر عرفات- او را مسموم کردند. یاسر عرفات در روز ۱۱ نوامبر ۲۰۰۴ درگذشت و این یعنی صهیونیست‌‌ها نتوانستند حتی کسى مثل یاسر عرفات را تحمل کنند؛ کسی که این‌‌همه با آن‌ها سازش و همراهى کرد.

رهبر انقلاب در دیدار چندی پیش خود با جمعی از دانشجویان در مورد فرجام یاسر عرفات چنین گفتند: «کسى مثل یاسر عرفات را که این‌‌همه با صهیونیست‌‌ها همراهى کرد، نتوانستند تحمل کنند، محاصره‌‌اش کردند، تحقیرش کردند، مسمومش کردند، نابودش کردند. این‌‌جور نیست که اگر چنان‌چه دست قدرت در مقابل صهیونیست‌‌ها نشان ندهیم، آن‌ها به کسى رحم کنند، ملاحظه‌‌ى کسى را بکنند، حق کسى را رعایت کنند، ابداً؛ تنها علاجى که تا قبل از نابودىِ این رژیم وجود دارد عبارت است از این‌که فلسطینى‌‌ها بتوانند قدرتمندانه برخورد کنند؛ اگر قدرتمندانه برخورد کردند، احتمال این‌که طرف مقابل – که همین رژیم گرگ‌‌صفتِ خشن است – کوتاه بیاید، وجود دارد.» (۱۳۹۳/۵/۱)




پاسخ دهید

مشاهدۀ دیدگاه‌های این مطلب به‌ترتیب تاریخ ارسال

برچسب ها